De weemoed bevestigt vooral dat we het goed hebben gehad met z’n drieën. Dat het een mooie, intieme tijd is geweest waarin onze zoon opgroeide tot de man die hij nu bijna is. Maar dat die tijd voorbij  is, geeft mij dat zware, een beetje een verloren gevoel. Geen leegte, alsof ik niet zou weten wat ik nu met mijn tijd aanmoet, dat is het niet, en ook geen verlangen naar wat is geweest, want ik vind het geweldig om te zien en te weten dat hij nu zijn eigen weg zoekt in de wereld.