De weemoed bevestigt vooral dat we het goed hebben gehad met z’n drieën. Dat het een mooie, intieme tijd is geweest waarin onze zoon opgroeide tot de man die hij nu bijna is. Maar dat die tijd voorbij  is, geeft mij dat zware, een beetje een verloren gevoel. Geen leegte, alsof ik niet zou weten wat ik nu met mijn tijd aanmoet, dat is het niet, en ook geen verlangen naar wat is geweest, want ik vind het geweldig om te zien en te weten dat hij nu zijn eigen weg zoekt in de wereld.

Met je lichaam zo broos en gebogen, keek je naar me op, en het leek wel of het kind in je was teruggekeerd, zo vragend, enigszins verontrust, was je blik. En ik zag in je ogen dat je wist dat je dit leven van je af moest laten glijden, en dat er alleen nog die warme band was met ons, je vrouw en je kinderen, en iets meer nog, iets heel intiems, diep van binnen, waar we ons afvragen wat er zal resten en wat er zal volgen.